شنیدن شرط و شروط های صدا و سیما برای تولید برنامه های پرمخاطب در رسانه ی ملی و همچنین تولید مجدد برنامه های پربیننده ای چون رادیو هفت، جمعه ایرانی، دستان، هفت و…گاهی چنان عجیب و غیر منتظره است که گویی در این سال ها این برنامه ها در شرایطی خلاف مناسبات مرسوم به تولید برنامه می پرداختند.

برای مثال وقتی تهیه کننده برنامه رادیو هفت یکی از شروط ادامه ی ساخت این برنامه در شبکه آموزش را تولیدی بودن آن و خارج شدن از پخش زنده می داند سوالات فراوانی در ذهن مخاطبان ایجاد می شود که دلایل این نوع درخواست ها از طرف مسئولان صدا و سیما چیست؟

یا این که مدیر شبکه آموزش گفته بود برنامه رادیو هفت با ساختارهای شبکه آموزش تناسب ندارد و باید تغییراتی درآن رخ دهد.

resized_490802_268

مدیر رادیو ایران نیز در گفت و گویی که اخیرا با یکی از رسانه ها داشته است تاکید کرده که «اگر دوستان برنامه جمعه ایرانی بتوانند ضوابطی که سازمان صداوسیما در حوزه موسیقی مشخص کرده است را رعایت کنند مشکلی برای برگشت ندارند. اگر آن‌ها «جمعه ایرانی» را با چارچوبی که برای موسیقی سازمان صداوسیما تعریف شده است تطبیق دهند مشکلی برای بازگشت ندارند و حتی از هفته آینده هم می‌توانند برنامه خود را شروع کنند.»

مدیر رادیو ایران در پاسخ به این پرسش که چرا پس از گذشت ۱۲ سال از ساخت «جمعه ایرانی»، رادیو با موسیقی این برنامه مشکل پیدا کرده است؟ توضیح داد:«سازمان صداوسیما در هر دوره‌ای قواعد خاص خود را برای برنامه‌ها دارد. دوره‌های پیش برای این برنامه شرایط دیگری در نظر گرفته شده بود. در حال حاضر دستگاه‌های نظارتی نه تنها نوع موسیقی برنامه «جمعه ایرانی» را بلکه این نوع موسیقی را برای هیچ برنامه‌ای تایید نمی‌کنند.»

شنیدن این همه شرط و شروط و نظرات از آن جایی جالب توجه است که برنامه های نامبرده در سال های گذشته جزو موفق ترین و پرمخاطب ترین برنامه های رسانه ی ملی بوده است و حتی اگر مدیران صدا و سیما تصمیم دارند تغییراتی در ساختار و نوع برنامه های تولیدی شان ایجاد کنند می توانستند هوشمندانه تر و با شناخت بیشتر از علایق مخاطبان این کار را انجام دهند. از قدیم گفته اند به ترکیب تیم برنده دست نمی زنند. البته هیچ شخص عاقلی پیدا نمی شود که مخالف تغییر در جهت بهبود و ارتقا باشد اما این نوع نگاه به برنامه های موفق این سال ها گویی اراده ای را نشان می دهد که حاکی از دوری و عدم شناخت علایق مردم و مخاطبان این سال های رسانه ی ملی است. مخاطبانی که با هجوم رسانه های جایگزین و شبکه های ماهواره ای باز هم ساعاتی از روزشان را پای شبکه های رسانه ی ملی وقت می گذرانند و هنوز هم مخاطب این رسانه هستند. آیا اراده ای برای حفظ و جذب آن ها وجود دارد؟ در این سازمان عریض و طویل اتاق فکرها چه می کنند؟